Ես շատ եմ սիրում Երևանը, բայց ցավով նկատում եմ, որ օր-օրի աղավաղվում է նրա ճարտարապետական դեմքը։
Փողը և փողի մոլուցքը մեզ ուտում է ներսից։ Դժվարը մի քանի մետր ազատ տարածք գտնելն է և անհապաղ, այդ տարածքում հայտնվում է ոչինչ չասող, գորշ ու միապաղաղ բարձրահարկ, որը չնայած իր միտումին` ոչ երկնքի հետ է խոսում և ոչ էլ մեր հետ։
Նայեք շուրջը` ամենուրեք լուցկու տուփի նման տնկված անշուք, անգեղ ու տարտամ խոյանքներ են, որոնք բացի մեր սիրտը քրքրելուց ոչ մի էսթետիկ հաճույք չեն պատճառում։ Գոնե շրջապատը բարեկարգեն, կանաչապատեն, զբոսանքի և հանգստի տեղ թողնեն։ Ոչ մի սանտիմետր...
Աժիոտաժ է, ամենը տրված է փողին, միայն փող դնեն ու փող ստանան։ Իսկ որտե՞ղ է ճարտարապետի ձեռքը, իհարկե փողատիրոջ գրպանում: Հանուն փողի տենչանքի նրանք պատրաստ են Երևանը բեռնել ամեն տեսակի աղբով։ Հետո էլ տրտնջում են` կոմունիստական հասարակարգից:
Կոմունիստներից մենք վարդագույն քաղաք ժառանգեցինք, ի՞նչ ենք մենք պատրաստվում հանձնել սերունդներին.
Աղբ, միայն շինանյութ, անհարկի դասդասված իրար վրա, որի տակ մարդու շունչ է կտրվում։
էս տարիներին գոն մի նորմալ շենք կառուցվե՞լ է:
Ո՞վ կսիրի նման քաղաքը։
Հայի սրտում մի սեր էլ է պակասում...
Լևոն ՋԱՎԱԽՅԱՆ
ef="hyХ├╧Е│╤Х≈╣Х├╧Е│╤Х≈╣/1349339141">Բաժնի բոլոր նորությունները »
10.09.2024
2024 © Irates.am
Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են: Մեջբերումներ անելիս ակտիվ հղումը Irates.am-ին պարտադիր է: Կայքի հոդվածների մասնակի կամ ամբողջական հեռուստառադիոընթերցումն առանց Irates.am-ին հղման արգելվում է: Կայքում արտահայտված կարծիքները պարտադիր չէ, որ համընկնեն կայքի խմբագրության տեսակետին: Գովազդների բովանդակության համար կայքը պատասխանատվություն չի կրում: Էլեկտրոնային հասցե՝ info@irates.am |